نکروزه شدن چوب خوشه انگور یک ناهنجاری فیزیولوژیکی است که از طریق ایجاد لکه های نکروزه باعث خشک شدن و ریزش گل و حبه های انگور می شود. به منظور بررسی اثرات محلول پاشی کلسیم، منیزیم و هورمون اسید جیبرلیک و ارتباط بین غلظت عناصر مختلف در برگ و چوب خوشه با عارضه نکروزه شدن خوشه انگور، پژوهشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با هشت تیمار و سه تکرار در سال 1390 در یکی از تاکستان های ارومیه بر روی انگور رقم بی دانه سفید انجام گرفت. بعد از اتمام مرحله تمام گل و یک هفته بعد، تاک ها دو و پنج بار با کودهای سولفات منیزیم و کلرید کلسیم با غلظت 2 درصد به تنهایی و در ترکیب با هم محلول پاشی شدند. هم چنین محلول پاشی هورمون جیبرلین در دو مرحله (70 درصد گلدهی با غلظت 20 پی پی ام و مرحله تشکیل میوه با غلظت 40 پی پی ام) انجام پذیرفت. در مرحله شروع رسیدگی حبه ها شدت علایم عارضه روی خوشه ها و غلظت عناصر معدنی (نیتروژن، پتاسیم، کلسیم، منیزیم و نسبت پتاسیم به مجموع کلسیم و منیزیم) در چوب خوشه و برگ اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که محلول پاشی عناصر منیزیم و کلسیم تأثیر مثبتی در کاهش بروز عارضه نکروز چوب خوشه انگور داشت. بیش ترین و کم ترین شدت این عارضه به ترتیب در نمونه های تیمارهای شاهد و دو بار محلول پاشی شده با سولفات منیزیم دو درصد مشاهده شد. هر چند غلظت عناصر مختلف در برگ و چوب خوشه تحت تأثیر تیمارهای مختلف قرار گرفت ولی ارتباط منطقی و مشخصی بین غلظت عناصر مختلف در برگ و چوب خوشه با عارضه نکروز چوب خوشه، مشاهده نشد. نتایج به طور کلی نشان داد که محلول پاشی کودهای حاوی عناصر منیزیم و کلسیم می تواند در کاهش عارضه نکروز چوب خوشه انگور مؤثر باشد. در حالیکه محلول پاشی هورمون جیبرلین نقشی در کاهش شدت ناهنجاری نشان نداد.